تحریر - مرجع موسیقی کلاسیک پارسی

به گزارش خبرنگار موسيقي فارس، محمد رضا شجريان امروز به علت ناراحتي ريوي به بيمارستان كسري رفت و از ساعت 13 تحت عمل جراحي قرار گرفت.
بنا به اين گزارش، اگر بيهوشي بعد از عمل طول نكشد شجريان امروز به بخش منتقل مي‌شود.
محمدرضا شجريان چند سال پيش نيز بيماري كليه داشت كه با جراحي درمان شد.
پزشك محمدرضا شجريان به خبرنگار فارس گفت: وضعيت ايشان زياد حاد نيست و ناراحتي ريوي ايشان با جراحي رفع مي‌شود.

|| عمل جراحي «شجريان» با موفقيت انجام شد

خبرگزاري فارس: عمل جراحي ريه «محمدرضا شجريان» با موفقيت به پايان رسيد و حال عمومي او رو به بهبود است. 
 
به گزارش خبرنگار موسيقي فارس، عمل جراحي ريه «محمدرضا شجريان» با موفقيت به پايان رسيد و او بعد از جراحي بخش سرطاني ريه‌اش طي يك عمل جراحي، اكنون در وضعيت مطلوب به سر مي‌برد.‌
بنا بر اين گزارش، اين هنرمند بعد از عمل جراحي و پايان بيهوشي به بخش منتقل شده و حال عمومي وي رو به بهبود است.
به گزارش خبرگزاري فارس؛ محمدرضا شجريان از ساعت 13 امروز به علت ناراحتي ريوي به اتاق عمل بيمارستان كسري رفت.
محمدرضا شجريان چند سال پيش نيز بيماري كليه داشت كه با جراحي درمان شد.

|| قدردانی استاد شجریان

استاد محمدرضا شجریان در سلامت کامل هستند و سپاسگزار همه کسانی که جویای حالشان شده‌اند.
روابط عمومی شرکت فرهنگی و هنری دل آواز اعلام کرد استاد شجریان که به علت ناراحتی ریوی یکشنبه 21 بهمن در بیمارستان کسری در تهران بستری شده بودند؛ پس از انجام معالجات پزشکی به بخش منتقل شده و در حال حاضر، حال عمومی ایشان  خوب و در سلامت کامل هستند و بزودی نیز از بیمارستان مرخص خواهند شد.

استاد شجریان امروز صبح نیز از همه کسانی‌که به صورت حضوری و تلفنی جویای حالشان شدند، سپاسگزاری کردند.

روابط عمومی دل آواز همچنین اعلام کرد استاد بزودی برنامه آتی  کنسرت‌هایشان را هم  به اطلاع علاقه‌مندان خواهند رساند.

|| پیام کوتاهی از استاد شجریان پس از عمل جراحی

برای مشاهده فیلم اینجا کلیک کنید

|| استاد شجريان به زودي از بيمارستان مرخص مي‌شود

استاد "محمدرضا شجريان" كه چند روزي است به دليل عارضه ريوي در بيمارستان كسراي تهران بستري است، ظرف روزهاي آتي از بيمارستان مرخص مي شود.

به نقل از مقامات بيمارستاني ، استاد آواز ايراني هم اكنون در دوره نقاهت پس از عمل جراحي بسر مي‌برد.

استاد شجريان چند روز پيش به دليل ناراحتي ريوي در بخش پنج بيمارستان كسراي تهران بستري شد. به گفته مقام‌هاي بيمارستاني، حال استاد شجريان در حال حاضر مساعد بوده و مشكل خاصي ندارند.

|| «محمدرضا شجريان» از بيمارستان مرخص شد

خبرگزاري فارس: «محمدرضا شجريان» پس از گذشت يك هفته از بستري شدنش در بيمارستان كسري، روز گذشته با بهبودي كامل مرخص شد.
  
 
به گزارش خبرنگار موسيقي فارس، استاد آواز ايران هفته گذشته به علت ناراحتي ريوي در بيمارستان كسري بستري و تحت عمل جراحي قرار گرفت و پس از يك دوره مراقبت در اين بيمارستان روز گذشته با بهبودي كامل مرخص شد.
«محمدرضا شجريان» روزهاي آينده برنامه كنسرت‌هايش را اعلام مي‌كند.

نوربخش گفت:  بیماری استاد شجریان اتفاق تازه ای نبود و ایشان از مدتی قبل در گیر این مسئله بودند اما این موضوع چندان مهم نبوده که ایشان را از فعالیت باز دارد و حتی پزشکان هم برای عدم فعالیت ایشان برنامه  ریزی نکرده بودند و حتی سال قبل  بعد از معاینات پزشکان- ایشان به اجرای برنامه پرداختند  .

نوربخش افزود: من روز قبل با استاد صحبت کردم و امروز هم به وسیله واسطه از حال ایشان مطلع هستم و باید عرض کنم حال ایشان کاملا خوب است و پزشکان اجازه داده اند که از هفته ی اینده تمرینات  خود را اغاز کنند.
نوربخش و کاکاوند به طور مشترک خواستار پایان شایعات شدند  چرا که جای هیچ گونه نگرانی وجود ندارد .

» تحصیلات
تحصيل موسيقى نزد واهه جينگوزيان (نوازندگى ويولون)، نصرالله زرين پنجه (سه تار) و حسين صبا (سنتور)، اخذ درجه ليسانس از دانشگاه كاليفرنيا، فوق ليسانس از كالج ميلز سانفرانسيسكو و گذراندن دوره عالى نزد داريوس ميلهاتود (آهنگساز مشهور فرانسوى) و اخذ درجه دكترا از دانشگاه كاليفرنيا و كار با آهنگسازان بزرگ: روى هاريس و لوكاس فاس.

استاديار دانشگاههاى لانگ بيچ، يومبى. ال. اى، رئيس شوراى موسيقى در سازمان راديو و تلويزيون ملى ايران (۱۳۵۶ - ۱۳۴۷)، رياست بخش موسيقى در دانشكده هنرهاى زيبا (دانشگاه تهران)، معاون هنرى دانشگاه فارابى و... رئيس دپارتمان موسيقى دانشگاه دوبلين ايرلند ( تا ۱۳۷۴).

» از آثـــار
سيمونيا كنچرتافته براى هفت ساز تنها،
سوپراند و اركستر،
سه آواز سعدى براى سوپرانو و اركستر،
كنسرتو براى فلوت و اركستر زهى،
پارتينا براى كوئينت سازهاى بادى،
سوئيت ايرانى
موسيقى متن فيلم «گاو» (ك. داريوش مهرجويى ۱۳۴۷).

» كتـــابها
برداشت «دستگاه» در موسيقى ايرانى،
مقالات در دايرة المعارف گرووز و...

ربع قرن از سفر پروفسور هرمز فرهت به خارج از ايران مى گذرد. سفرى تا به حال بدون بازگشت و اسباب تأسف براى افراد آگاه به موسيقى ايرانى كه ارزش علمى و ابعاد متفكرانه او را مى شناسند. موسيقيدانان زير پنجاه سال با نام و آثار او آشنايى كمى دارند و يا اصلاً ندارند. در صورتى كه او يكى از تأثيرگذارترين افراد در دوره خود بوده و نظرياتش هنوز هم شايسته مطالعه و توجه جدى است.

موسيقى در خانواده فرهت ها، بر خلاف بسيارى از خانواده هاى اصيل ايرانى، امر ناشايسته اى نبود، بلكه مورد توجه نيز بود و پدر و عموى او (پدر دكتر شاهين فرهت آهنگساز پرآوازه امروز) موسيقى ايرانى را دوست مى داشتند و با چند تن از بزرگان موسيقى از جمله استاد ابوالحسن صبا، دوستى و معاشرت داشتند. نوجوانى هرمز فرهت، در دوره اى بود كه صداى اولين فرستنده ايرانى در بلندگوى راديوهاى منازل، طنين انداخت. راديوى تهران، برنامه محدودى داشت و در ساعات محدودترى موسيقى پخش مى كرد. آشنايى هرمز فرهت نوجوان با موسيقى اروپايى با شنيدن صفحاتى بود كه ملودى هاى معرولف آن زمان را به گوش مى رساند (از جمله ملودى معروف »كمپارسيتا» كه در خاطرات دكتر فرهت از آن ياد شده)، مسؤول آرشيو صفحات راديو در آن زمان، خانم سونيا سليم زاده، وظيفه انتخاب و پخش قطعات برگزيده موسيقى كلاسيك را عهده دار بود و با انتخابهاى او بود كه بسيارى از جوانان علاقه مند به موسيقى يا آثار بزرگان موسيقى كلاسيك غرب آشنا شدند. به نظر مى رسيد مسير طبيعى سرنوشت هرمز فرهت، تحصيل در رشته حقوق و پيوستن به شغل خانوادگى خود باشد. اما او مسيرى را برگزيد كه در محيط تهران پنجاه و پنج سال پيش، غريب و نامتعارف تلقى مى شد، بيست سالى مانده بود تا اولين دپارتمان موسيقى در دانشكده هنرهاى زيبا (دانشگاه تهران) افتتاح شود و جايگاه موسيقيدان تحصيلكرده و حرفه اى اصلاً تعريف نشده و بسيار نامعلوم بود. موسيقيدانهاى نامدار مثل روح الله خالقى و مهدى بركشلى و... همه در رشته هاى ديگرى مثل ادبيات و فيزيك تحصيل كرده بودند و جز امانوئل سليك اصلانيان، هيچ ايرانى ديگرى نبود كه تحصيلات رده بالايى را اختصاصاً در رشته موسيقى به انجام رسانده باشد. (اصلانيان داراى درجه دكتراى موسيقى و رئيس كنسرواتوار پيانوى هامبورگ بود). موسيقى كلاسيك (يا به تعبيرى موسيقى بين المللى)، زمينه كلى كار و علاقه هاى هرمز فرهت شد و او بعد از يك دوره كار عملى نزد واهه جنيگوزيان (نوازندگى ويولون)، به آمريكا رفت. درآن زمان ايرانيان اكثراً براى تحصيل به اروپا و به ويژه آلمان مى رفتند و آمريكا، سرزمينى دور و ناشناخته بود. هرمز فرهت اولين ايرانى است كه در آمريكا تحصيلات موسيقى در سطح دانشگاهى انجام داده و بالاترين مراحل ومراتب تحصيلى را اخذ كرده است.

وى در سال ۱۳۳۲ از دانشگاه كاليفرنيا، ليسانس و در سال ۱۳۳۴ از دانشگاه ميلز در سانفرانسيسكو فوق ليسانس گرفت. او مى گويد: «در اين دوره بود كه توجهم به رشته جديدالتأسيس اتنوموزيكولوژى جلب شد. در اين رشته، مطالعه و پژوهش روى موسيقى هاى غير كلاسيك اروپايى متمركز است. بعد از مدتى مطالعه روى موسيقى در فرهنگ هاى گوناگون، توجهم بر موسيقى ايرانى معطوف شد و علاقه مند شدم درباره موسيقى موطن خود به تحقيق بپردازم. دريك بررسى جامع به اين نتيجه رسيدم كه پژوهش روى موسيقى ايرانى بايستى در ايران صورت بگيرد. چون درآن زمان ( سالهاى ۱۹۵۰ ميلادى يا دهه ۱۳۳۰ شمسى) هيچگونه مرجع تحقيقاتى يا نشريات معتبر در اين زمينه در خارج ايران وجود نداشت. خوشبختانه طرح تحقيقاتى من مورد تأييد دانشگاه كاليفرنيا قرارگرفت و مؤسسه بنيان فورد نيز با اعطاى يك بورس تحقيقاتى، حمايت و تأمين مخارج نمود تا به ايران باز گردم و به مطالعات لازم بپردازم.»

هرمز فرهت در سال ۱۳۳۶ به ايران بازگشت. به تحقيق، او اولين اتنولوگ ايرانى بوده است. در بازگشت، زمينه تحقيقاتش را روى موسيقى سنتى شهرى متمركز كرد. مطالعه او هم علمى و هم عملى بود. خاطره نگارى زيبايى كه از اولين و آخرين ديدارش با استاد ابوالحسن صبادرمجله موسيقى (بهمن ۱۳۳۶ - يادواره صبا) در دست است، مربوط به همين دوران است.

صدای عاشقانه ای که سالهای سال بیوقفه در گوشهای زمین آواز مهر سر داده،
صدای بلند آوازه ای که از خاک به افلاک سرکشیده در چنین روزی متولد شده است.
تعظیم این حنجره سبز را بیگمان تمام تشنگان صدا همیشه بپا خاسته اند و سر سلامتی اش را بارها اسپند سوزانده اند.

اینک سالروز آغازش را به تبریک هلهله ی سرور می شویم و بار دیگر از نو، شیفته ی صدایش به شنیدن خواهیم نشست. بار دیگر از نو می شنویم او را که هر لحظه دست به کار لحن تازه ای است.

میلادش مبارک …

» وب سایت رسمی اکبر گلپایگانی

کــــــاروان عمر
مرروی بر زندگی و آثار داریوش رفیعی

نویسنده: شهرام آقایی پور
قطع: رحلی
ناشر: انتشارات پازینه
تعداد صفجات: ۲۸۴
قیمت: ۲۵۰۰ تومان
شمارگان: ۳۰۰۰ نسخه

نیم قرن از درگذشت «داریوش رفیعی» آوازخوان محبوب تاریخ موسیقی ایران می گذرد. باری داریوش رفیعی، در کنار تأثیرگذاری صدا و نوایش، به جرأت پر سروصدا و پر حاشیه ای ترین آواز خوان تاریخ موسیقی ایران است. اما به نظر می رسد، به رغم این همه حاشیه، هنوز حق مطلب ادا نشده است. تا جایی که هنوز منبع و مرجعی درباره حیات، شخصیت وآثار رفیعی نمی توان معرفی کرد. مگر این که به دل تاریخ برویم و از لابلای جراید، گفته ها و ناگفته ها، به کشف حقیقت درباره این آوازخوان پر آوازه بپردازیم. البته این جهد، متضمن هزینه و فرصت زیاد و حتی پدیدآیی حلقه ای پژوهشی است. مطمئناً اگر بدون هیچ حاشیه ای و سروصدای مطبوعاتی، خبر انتشار کتابی ( با مشخصات پیش گفته شده؛ رفتن به دل بریده جراید این نیم قرن، نشستن پای صحبت نزدیکان و همراهان نوایی و فکری درباره حیات وی و ...) درباره شخصیت و به ویژه آثار داریوش رفیعی، شنیده شود، خبری مسرت بخش برای دوست داران صدای داریوش خواهد بود. نویسنده مطلب حاضر این افتخار را داشتم که نخستین خواننده کتاب گران سنگ «کاروان عمر» (زندگی و آثار داریوش رفیعی) پس از انتشار بود.

این کتاب محصول جهد و اهتمام «شهرام آقایی پور» پژوهشگر توانای موسیقی ایران است. البته پژوهش درباره موضوعات سطحی در موسیقی ایران، امری سهل و البته رایج در برهوت تحقیق موسیقی است. «شهرام آقایی پور» قدم را آن جا می گذارد که ضرورت دارد، اما کجاست صاحب دلی که دل بدهد از بلا نپرهیزد! شهرام آقایی پور پیش تر کتاب «رویای هستی» مجموعه ای درباره زندگی و آثار غلامحسین بنان را تدوین و منتشر کرده بود. قطعاً دورنمای اهتمام گر مشخص است؛ زمینه های کار نشده و ضروری برای فضای حاضر موسیقی ایرانی.

اما چه شد که آقایی پور، به سمت رفیعی رفته است! همان طور که گفته شد با وجود نام داری و بلندآوازی داریوش، اما هنوز آرشیو مدوّن مصوت و مکتوبی از وی در دسترس نیست. فقط از دور بانگ جرسی به گوش می رسد / موارد محدود صوتی و حواشی پیرامون رفیعی شنیده شده است. رفیعی دارای صدا و تکنیک عالی نبود، اما حزن و صداقت مستتر در صدای وی، شخصیت بی بدیل وی و حواشی پیرامون نام وی از وی شخصیتی اسطوره ای در موسیقی ساخته است. شاید هیچ خواننده ای در نسل وی، این همه تأثیرگذار نبوده است. تمامی افراد هم نسل وی زیر سایه بزرگانی مانند بنان و قوامی و ... ماندند. نوبت به عرض اندام نسل بعد از رفیعی رسید که فرصت عرض اندام یابند. اما نسل رفیعی علی رغم قابلیت، اما نام دار و نام آور نشدند. تنها رفیعی بود که از زمانه خود فرا رفت. دوباره تکرار می کنیم که جای خالی منبعی پژوهشی درباره رفیعی خالی بوده و است.